Rociletinib w niedrobnokomórkowym raku płuc z mutacją EGFR

Niedrobnokomórkowy rak płuc (NSCLC) z mutacją w genie kodującym receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) jest wrażliwy na zatwierdzone inhibitory EGFR, ale w większości przypadków rozwija się oporność, w której pośredniczy mutacja T790M EGFR. Rociletinib (CO-1686) jest inhibitorem EGFR aktywnym w przedklinicznych modelach NSCLC z mutacją EGFR z lub bez T790M. Metody
W tym badaniu fazy 1-2, podawano rociletinib pacjentom z NSCLC z mutacją EGFR, którzy mieli progresję choroby podczas poprzedniego leczenia z istniejącym inhibitorem EGFR. W fazie ekspansji (faza 2) pacjenci z chorobą T790M-dodatnią otrzymywali rociletinib w dawce 500 mg dwa razy na dobę, 625 mg dwa razy na dobę lub 750 mg dwa razy na dobę. Kluczowymi celami były: ocena bezpieczeństwa, profil skutków ubocznych, farmakokinetyka i wstępna aktywność przeciwnowotworowa rociletinibu. Biopsje guza w celu identyfikacji T790M wykonywano podczas badań przesiewowych. Leczenie podawano w ciągłych 21-dniowych cyklach. Read more „Rociletinib w niedrobnokomórkowym raku płuc z mutacją EGFR”

Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 8

Badanie II fazy oceniające przeżycie wolne od progresji po 6 miesiącach z pertuzumabem, trastuzumabem i paklitakselem wykazało kilka działań niepożądanych stopnia 3. lub 4. i brak zdarzeń sercowych. 22 Wreszcie, na pytanie, kiedy, jeśli w ogóle, terapia pertuzumabem i trastuzumabem w przypadku przerzutów rak piersi powinien zostać zatrzymany pozostaje bez odpowiedzi. W przypadku trastuzumabu kontynuowanie leczenia po progresji i dodanie innego środka chemioterapeutycznego powodowało wydłużenie czasu przeżycia bez progresji 23, a lapatynib dołączony do trastuzumabu przewyższał monoterapię lapatynibem w odniesieniu do wolnego od progresji i całkowitego przeżycia. [24] Obecnie zaleca się zaprzestanie stosowania pertuzumabu po progresji, ale badania kliniczne są uzasadnione w celu określenia najskuteczniejszego czasu trwania terapii. Ta analiza ma kilka ograniczeń. Read more „Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 8”

Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 7

Rozdział między grupami na krzywych Kaplana-Meiera nastąpił wcześnie i utrzymywał się z czasem. Ustalenia w analizach podgrup były zgodne z wynikami końcowymi i wynikami poprzednich analiz. Udało nam się oszacować efekt leczenia na podstawie mediany całkowitego czasu przeżycia wynoszącego 56,5 miesięcy w grupie leczonej pertuzumabem, w wyjątkowo długim okresie w tej populacji pacjentów. We wcześniejszych badaniach prospektywnych dotyczących leczenia pierwszego rzutu z trastuzumabem i chemioterapią u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi z dodatnim wynikiem HER2 mediana całkowitego przeżycia wahała się od 25,1 miesięcy do 38,1 miesięcy.9-13 Z czasem utrzymywała się także korzyść z przeżycia bez progresji w naszym badaniu
Większość działań niepożądanych wystąpiła podczas leczenia docetakselem. Długotrwałe bezpieczeństwo serca utrzymywało się, ponieważ leczenie pertuzumabem nie powodowało zwiększenia toksyczności kardiologicznej (w tym bezobjawowej i objawowej dysfunkcji lewej komory) w porównaniu z placebo. Objawy rozwinięte w późniejszym czasie z pertuzumabem i jakości życia nie różniły się od tego w grupie kontrolnej podczas okresu chemioterapii w grupie pertuzumabu.
Dane przedkliniczne wykazały, że łączenie pertuzumabu i trastuzumabu prowadziło do większej aktywności niż z samym przeciwciałem dzięki bardziej kompleksowej blokadzie sygnałowej, ponieważ przeciwciała wiążą się z różnymi epitopami HER2.2,3 Badanie BO17929 początkowo wykazało, że kombinacja pertuzumabu z trastuzumabem była u pacjentów z zaawansowanym rakiem piersi po progresji15, a następnie wykazali, że to właśnie połączenie, a nie sam pertuzumab, było odpowiedzialne za aktywność16. Read more „Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 7”

Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 4

Punktem odcięcia dla zbierania danych dla tej analizy był 11 lutego 2014 r. (Rejestracja i randomizacja są pokazane na ryc. 1.) Charakterystyka wyjściowa była podobna w dwóch grupach badawczych; 630 pacjentów (88,0%) miało chorobę trzewną.4,5 Ogółem 389 pacjentów zmarło w czasie tej analizy. Mediana okresu obserwacji wynosiła 49,5 miesiąca (zakres od 0 do 70) w grupie leczonej pertuzumabem i 50,6 miesiąca (zakres od 0 do 69) w grupie kontrolnej. Po tymczasowej analizie ogólnego czasu przeżycia w maju 2012 r. Badacze zostali poinformowani o przydzielonych grupach badawczych. Od lipca do listopada 2012 r. Read more „Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 4”