Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej ad 7

Starszy wiek i większa liczba wcześniejszych hospitalizacji były predykatorami takich kryzysów, co podkreśla znaczenie historii medycznej w planowaniu operacji.68-71 Badanie to wykazuje, że częstotliwość reakcji na transfuzję u pacjentów z niedokrwistością sierpowatą jest większa niż u innych pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym. [72] W grupie 530 pacjentów po operacji kardiochirurgicznej i poddanych reżimowi transfuzji podobnemu do reżimu stosowanego w grupa 1, alloprzeciwciała czerwonych krwinek rozwinęły się tylko u 2 procent pacjentów i nie obserwowano hemolitycznych reakcji transfuzji. [72] Przeciwnie, nowe przeciwciała czerwonych krwinek rozwinęły się u 10 procent naszych pacjentów w grupie 1, a hemolityczne reakcje transfuzji wystąpiły w 6 procent. Wśród pacjentów w grupie 2, którzy otrzymali o połowę mniej jednostek krwi niż pacjenci z grupy 1, wskaźnik alloimmunizacji został zredukowany do 5 procent, a odsetek reakcji hemolitycznych do procent. Wszystkie alloprzeciwciała wykryte u naszych pacjentów pochodziły ze wspólnych antygenów, potwierdzając naszą wcześniejszą obserwację73, że wysoka częstość występowania alloprzeciwciał u pacjentów z niedokrwistością sierpowatokomórkową wynika częściowo z różnic w częstości występowania antygenów krwinek czerwonych między czarnymi pacjentami a dawcami krwi, którzy są zazwyczaj biały. Read more „Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej ad 7”

Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej

Powikłania okołooperacyjne u pacjentów z niedokrwistością sierpowatokrwinkową są częste.1-9 Wczesne badania wskazywały na śmiertelność w okresie okołooperacyjnym sięgającą 10 procent, a odsetek powikłań pooperacyjnych osiągał 50 procent.8,10-17 Te problemy mogą wynikać z niedotlenienia okołooperacyjnego, hipoperfuzji oraz kwasica, która powoduje sierpowate erytrocyty, wywołując tym samym okluzja naczyń i dysfunkcje narządów. Aby zapobiec tym powikłaniom, podaje się transfuzje krwinek czerwonych w celu zmniejszenia udziału sierpowatych erytrocytów i usunięcia niedokrwistości. Zastosowano różne schematy, od konserwatywnego (korygującego anemię) do agresywnego (obniżenie poziomu hemoglobiny S do mniej niż 30%) 2, 34-18-21. Jednak nie ma zgody co do tego, które podejście – konserwatywne lub agresywny – lepiej nadaje się do leczenia chirurgicznego pacjentów z anemią sierpowatą.1,2,6,7,9-11,18,22-34 W 1988 r. Wieloośrodkowa grupa badaczy zaczęła zajmować się kwestią opieki okołooperacyjnej u takich pacjentów. Read more „Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej”

Nastepstwem tego wtórnego zakazenia jest jakby stlumienie Coccobacill

Następstwem tego wtórnego zakażenia jest jakby stłumienie Coccobacill. Pereza. Dwoinkowce Abel-Lovenberga przerastają Coccobacill. Pereza i masy śluzowe pokrywające błonę śluzową nosa w ozenie mają być wytwarzane przez dwoinkowce Abel-Lovenberga. Coccobacillus Pereza hodowany na pożywkach daje zapach podobny do zapachu u chorych na ozenę. Read more „Nastepstwem tego wtórnego zakazenia jest jakby stlumienie Coccobacill”

Ozena moze byc nastepstwem wrodzonej kily

Niektórzy uważają, że ozena może być następstwem pierwotnych ognisk zapalnych ropnych w zatokach bocznych nosa, a wydzielina wypływająca z zatok jest przyczyną tworzenia się zmian zanikowych w nosie. Ozena może być następstwem wrodzonej kiły, niedostatecznej ilości witaminy A i B w ustroju, może występować wskutek schorzenia zwoju klinowo-podniebiennego (ganglion sphenopalatinum), zaburzeń endokrynologicznych lub też może być końcowym okresem nieżytu zanikowego nosa. Wielka ilość flory bakteryjnej, którą spostrzega się w wydzielinie w ozenie, dała powód do powstania teorii zakaźnej. Jedni uważają, że zarazkiem jest dwoinkowiec odkryty przez Abel-Louenberga, który jest najczęściej spostrzegany i najłatwiejszy do wykrycia we florze bakteryjnej błony śluzowej nos. Inni przyjmują jako zarazek swoisty ozeny Coccobacillus (oetidus ozoenae, wykryty przez Pereza; jest on spostrzegany zaledwie w 40% przypadków. Read more „Ozena moze byc nastepstwem wrodzonej kily”