Zmiany ozenowe wystepuja zazwyczaj w obu jamach nosowych.

Osłabienie lub utrata węchu, tak że chorzy sami przestają odczuwać przykry zapach. Występuje to wskutek przyzwyczajenia się albo wyczerpania wrażliwości węchowych przez stałe działanie zapachu. 5) Zmiany ozenowe występują zazwyczaj w obu jamach nosowych. Chorzy cierpiący na ozenę oddychają ustami, mimo że mają bardzo szerokie jamy nosowe. Rozpoznanie nie jest trudne i stawia się na podstawie charakterystycznych skarg chorego, stwierdzenia zmian zanikowych błony śluzowej nosa, cuchnących strupów i utraty powonienia. Read more „Zmiany ozenowe wystepuja zazwyczaj w obu jamach nosowych.”

Zawartosc kwasu moczowego we krwi.

Dna. Zasadniczą sprawą patologiczną, która powstaje z zaburzenia przemiany kwasów nukleinowych; jest dna (arthritis urica), która nazywa się chiragra, na nodze zaś podagra. Dna cechuje się napadowym zapaleniem stawów z powodu nagromadzenia się kwasu moczowego w postaci kwaśnych moczanów sodu i wypadania tych soli w tkankach. Miejscem wybiórczym wypadania kwaśnych moczanów sodu jest tkanka mezenchymalna i dlatego sole moczanowe wypadają w chrząstkach, torebkach stawowych, ścięgnach, powięziach, a także w mięśniach, skórze, a nawet w nerkach. Nierzadko tworzą się wtedy guzki nazywane guzami: dnawymi (tophi urici). Read more „Zawartosc kwasu moczowego we krwi.”

Etiologia dny

Etiologia dny Etiologii dny nie udało się sprowadzić do jednego czynnika, któryby warunkował zaburzenie w przemianie nukleinowej i powstawanie obrazu chorobowego. Dlatego też istniej ą różne teorie, które starają się wytłumaczyć powstawanie dny. a) Teoria enzymatyczna Jedni uważają, ze przyczyną dny jest nagromadzenie się kwasu moczowego w ustroju wskutek zaburzeń procesów o charakterze enzymatycznym w pośredniej przemianie kwasów nukleinowych, czyli upośledzenie tzw. urykolizy. Wiemy jednak, że u człowieka brak enzymów urykolitycznych, a u ludzi chorych na dnę nie stwierdza się stałego zaburzenia w pośredniej przemianie kwasów nukleinowych, które odbiegałoby od przemiany kwasów nukleinowych u osób zdrowych. Read more „Etiologia dny”

APOL1 Warianty ryzyka, wyscig i progresja przewleklej choroby nerek AD 2

Warianty G1 i G2 są powszechne w populacji ostatniego pochodzenia afrykańskiego, ale są bardzo rzadkie lub nieobecne w większości innych populacji. Uważa się, że te warianty przyczyniają się do znacznej różnicy w częstości występowania schyłkowej niewydolności nerek pomiędzy czarnymi pacjentami a białymi pacjentami.19,20 Jednak dowody łączące APOL1 ze schyłkową niewydolnością nerek związaną z cukrzycą są jednoznaczne.21,22 Badaliśmy wpływ wariantów ryzyka APOL1 na progresję przewlekłej choroby nerek oddzielnie w badaniu African American Study of Kidney Disease and Hypertension (AASK) i Chronicznej Niewydolności Nerek (CRIC). W AASK, w której zapisali się czarni pacjenci z przewlekłą chorobą nerek przypisywani nadciśnieniu, którzy nie mieli cukrzycy, zbadaliśmy wpływ wariantów ryzyka APOL1 na progresję i efekty interaktywne tych wariantów z wyjściowym białkomoczem i celem ciśnienia krwi oraz lekiem hipotensyjnym interwencje w procesi e. W badaniu CRIC, w którym wzięli udział zarówno czarni pacjenci, jak i pacjenci z białą postacią z przewlekłą chorobą nerek, z których około połowa cierpiała na cukrzycę, porównaliśmy przebieg choroby u pacjentów białych z tą u pacjentów rasy czarnej (zarówno z chorymi, jak i bez osób z wariantami wysokiego ryzyka APOL1) , stratyfikowany na podstawie stanu cukrzycy. Read more „APOL1 Warianty ryzyka, wyscig i progresja przewleklej choroby nerek AD 2”

APOL1 Warianty ryzyka, wyscig i progresja przewleklej choroby nerek AD 4

GFR oszacowano za pomocą równania opracowanego za pomocą GFR jalamatu w podgrupie uczestników badania 1438 CRIC. [29] Całkowitą wartość białkomoczu zmierzono z 24-godzinnych zbiórek moczu. Uważano, że pacjenci cierpią na cukrzycę, jeśli mieli poziom glukozy na czczo wynoszący 126 mg na decylitr (7,0 mmol na litr) lub wyższy albo na nie nadający się poziom glukozy wynoszący 200 mg na decylitr (11,1 mmol na litr) lub wyższy lub jeśli stosowali insulinę lub doustny środek hipoglikemiczny. Genotypowanie
Markery oznaczające przodków były genotypowane u wszystkich pacjentów, a SNPs APL1 G1 i G2 oraz MYH9 znakowanie haplotypów 18, 30, 31 były genotypowane tylko u czarnych pacjentów. Read more „APOL1 Warianty ryzyka, wyscig i progresja przewleklej choroby nerek AD 4”

Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 6

Ekspozycja na docetaksel nie zmieniła się między odcięciami danych (mediana, 8 cykli w każdej grupie). Profil boczny i bezpieczeństwo pracy serca
Wszyscy pacjenci
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane po odstawieniu docetakselu w populacji bezpieczeństwa. Odsetki zdarzeń niepożądanych pozostawały zgodne z tymi w analizie podstawowej, z bólem głowy, infekcją górnych dróg oddechowych i skurczami mięśni zgłaszanymi jako nowe zdarzenia niepożądane z różnicą co najmniej 5 punktów procentowych między grupami. Większość zdarzeń miała stopień 1. lub 2. Read more „Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 6”

Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 7

Rozdział między grupami na krzywych Kaplana-Meiera nastąpił wcześnie i utrzymywał się z czasem. Ustalenia w analizach podgrup były zgodne z wynikami końcowymi i wynikami poprzednich analiz. Udało nam się oszacować efekt leczenia na podstawie mediany całkowitego czasu przeżycia wynoszącego 56,5 miesięcy w grupie leczonej pertuzumabem, w wyjątkowo długim okresie w tej populacji pacjentów. We wcześniejszych badaniach prospektywnych dotyczących leczenia pierwszego rzutu z trastuzumabem i chemioterapią u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi z dodatnim wynikiem HER2 mediana całkowitego przeżycia wahała się od 25,1 miesięcy do 38,1 miesięcy.9-13 Z czasem utrzymywała się także korzyść z przeżycia bez progresji w naszym badaniu
Większość działań niepożądanych wystąpiła podczas leczenia docetakselem. Długotrwałe bezpieczeństwo serca utrzymywało się, ponieważ leczenie pertuzumabem nie powodowało zwiększenia toksyczności kardiologicznej (w tym bezobjawowej i objawowej dysfunkcji lewej komory) w porównaniu z placebo. Objawy rozwinięte w późniejszym czasie z pertuzumabem i jakości życia nie różniły się od tego w grupie kontrolnej podczas okresu chemioterapii w grupie pertuzumabu.
Dane przedkliniczne wykazały, że łączenie pertuzumabu i trastuzumabu prowadziło do większej aktywności niż z samym przeciwciałem dzięki bardziej kompleksowej blokadzie sygnałowej, ponieważ przeciwciała wiążą się z różnymi epitopami HER2.2,3 Badanie BO17929 początkowo wykazało, że kombinacja pertuzumabu z trastuzumabem była u pacjentów z zaawansowanym rakiem piersi po progresji15, a następnie wykazali, że to właśnie połączenie, a nie sam pertuzumab, było odpowiedzialne za aktywność16. Read more „Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 7”

Zdalne niedokrwienne warunki wstępne i wyniki kardiochirurgii AD 4

Aby wykryć względną redukcję o 27% w tym pierwszorzędowym punkcie końcowym w grupie z niedoborem niedokrwiennym (od 20,0% do 14,6%), z mocą 80% i poziomem istotności 5%, obliczyliśmy, że próbka 770 być wymagane dla każdej grupy badawczej, lub w sumie 1540. Aby umożliwić rezygnację (4,5%), suma ta została zwiększona do 1610 pacjentów (805 pacjentów w każdej grupie). W pierwotnej analizie porównano skumulowaną częstość występowania poważnych niekorzystnych zdarzeń sercowych lub mózgowych po 12 miesiącach pomiędzy grupami z niedokrwieniem i grupami kontrolnymi, przy użyciu modeli proporcjonalnego hazardu Coxa i z cenzurowaniem danych w dniu wystąpienia zdarzenia niepożądanego, utratą do kontynuacja lub wycofanie się z badania lub po 12 miesiącach. Różnice w efektach leczenia między podgrupami zbadano poprzez uwzględnienie interakcji między grupą leczoną a zmienną podgrupy. Podstawowa analiza została przeprowadzona na zasadzie zamiaru leczenia i obejmowała wszystkich uczestników. Przeprowadziliśmy również analizę per-protokół, która była ograniczona do uczestników, którzy przeszli zdalne wstępne przygotowanie niedokrwienne lub wstępne przygotowanie pozorowane zgodnie z protokołem i przeszli operację CABG (z lub bez operacji zastawki).
Aby porównać podgrupy pod kątem wpływu leczenia na częstość występowania poważnych niekorzystnych zdarzeń sercowych i mózgowych, uwzględniliśmy interakcję między grupą leczoną a zmienną podgrupy w modelu od momentu do wystąpienia zdarzenia . Read more „Zdalne niedokrwienne warunki wstępne i wyniki kardiochirurgii AD 4”

Zdalne niedokrwienne warunki wstępne i wyniki kardiochirurgii AD 3

Mankiet został następnie spuszczony do 0 mm Hg i pozostawiony nienapełniony przez 5 minut. Ten cykl przeprowadzono w sumie cztery razy. Jeśli ciśnienie skurczowe było wyższe niż 185 mm Hg, mankiet był napompowany do 15 mm Hg powyżej ciśnienia skurczowego. Protokół dla grupy kontrolnej składał się z czterech 5-minutowych cykli symulowanego zdalnego wstępnego niedokrwienia. Zasymulowanie mankietu symulowano poprzez napełnienie mankietu otwartym zaworem; to zapobiegło rzeczywistemu nadmuchaniu mankietu. Po 5 minutach zawór powietrzny został zamknięty i pozostawiony zamknięty na 5 minut, co odpowiada opróżnieniu mankietu. Zdalne wstępne kondycjonowanie niedokrwienne i wstępne przygotowanie pozorne przeprowadzono po indukcji znieczulenia i przed nacięciem chirurgicznym. Read more „Zdalne niedokrwienne warunki wstępne i wyniki kardiochirurgii AD 3”

Podnoszenie ciężarów u kobiet z obrzękami limfatycznymi związanymi z rakiem piersi ad 6

Wynik ten nie zmienił się istotnie, gdy analiza została powtórzona bez żadnych przypisanych danych od uczestników, którzy stracili czas na obserwację (wyniki nie zostały pokazane). Spośród 130 kobiet, które nie miały drugich pierwotnych lub nawracających nowotworów i nie zostały utracone w wyniku obserwacji, 23 osoby w grupie kontrolnej i 20 w grupie podnoszącej ciężar zostały ocenione pod kątem zaostrzenia. Spośród nich odpowiednio 19 i 9 uczestników miało zaostrzenie (83% vs. 45%). Całkowita liczba sesji leczenia zaostrzenia wyniosła 195 w grupie kontrolnej, w porównaniu z 77 w grupie podnoszących ciężary. Read more „Podnoszenie ciężarów u kobiet z obrzękami limfatycznymi związanymi z rakiem piersi ad 6”