Rociletinib w niedrobnokomórkowym raku płuc z mutacją EGFR AD 6

Wskaźnik odpowiedzi wynoszący 59% i długotrwała kontrola choroby u niektórych pacjentów z dodatnim wynikiem testu T790M są zachęcające, w szczególności dlatego, że nie istnieją zatwierdzone terapie ukierunkowane konkretnie na T790M, chociaż opracowywanych jest kilka innych cząsteczek. 11 Działanie przeciwnowotworowe rociletinibu obserwowano niezależnie od początkowej fazy leczenia. mutację aktywującą i populację próbną u ciężko leczonych pacjentów (mediana liczby wcześniejszych terapii, 4). Maksymalna dawka tolerowana nie została określona w części pierwszej fazy. Poprzednie podejścia do rozwiązania problemu oporności kierowanej przez T790M na inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR odniosły jedynie niewielki sukces. Inhibitory EGFR drugiej generacji, takie jak afatynib, dakomitinib i neratynib, które są kowalencyjnymi inhibitorami kinaz rodziny HER (w tym EGFR), hamują T790M in vitro, ale dane kliniczne sugerują, że w efekcie toksycznym (wysypka i biegunka) pośredniczy prawdopodobnie hamowanie niezmutowanego EGFR zapobiegały osiągnięciu stężenia hamującego T790M w osoczu.12-14 Na przykład w badaniach dotyczących monoterapii afatynibem odsetek odpowiedzi był mniejszy niż 10% wśród pacjentów z nabytą opornością na erlotynib lub gefitynib, z czasem przeżycia bez progresji około 4 miesięcy. 13,15 Najbardziej udaną dotychczas terapią nabytej oporności jest codzienne połączenie afatynibu i cetuksymabu monoklonalnego EGFR co drugi tydzień, z odsetkiem odpowiedzi wynoszącym 30% i medianą czasu przeżycia wolnego od progresji 4,7 miesiąca.16 Jednakże, ta kombinacja wiąże się ze znacznymi działaniami toksycznymi na skórę i żołądkiem i jelitami, które mogą ograniczać jej stosowanie. Read more „Rociletinib w niedrobnokomórkowym raku płuc z mutacją EGFR AD 6”

Rociletinib w niedrobnokomórkowym raku płuc z mutacją EGFR AD 3

Zestaw danych opisanych w tym raporcie zawiera dane od 130 pacjentów w fazie lub 2, którzy mają dane uzupełniające co najmniej w skanie rekonstrukcji cyklu 2 lub którzy przerywali leczenie przed końcem cyklu 2. Głównym celem fazy była ocena bezpieczeństwa, profilu działań niepożądanych i właściwości farmakokinetycznych rociletinibu. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały ocenę obiektywnego odsetka odpowiedzi, czasu trwania odpowiedzi (zdefiniowanej jako czas od pierwszej obserwacji odpowiedzi do progresji choroby), przeżycia bez progresji choroby (zdefiniowanego jako czas od pierwszej dawki do progresji lub śmierci), a jakości życia według oceny Dermatology Life Quality Index, 8 ankiety jakości życia Europejskiej Agencji Badań i Leczenia Raka (EORTC) dla pacjentów z rakiem płuc (QLQ-LC13), 9 i jakości życia EORTC podstawowy kwestionariusz (QLQ-C30) .10 W fazie 2 pierwszorzędowymi punktami końcowymi były szybkość odpowiedzi i czas trwania odpowiedzi. Z wyjątkiem farmakokinetyki, wszystkie drugorzędne i rozpoznawcze punkty końcowe były takie same jak w fazie 1.
W celu centralnego genotypowania nowotworów, status mutacji EGFR mierzono za pomocą specyficznych dla allelu testów łańcuchowej reakcji polimerazy (cobas, Roche Molecular Systems lub Therascreen, Qiagen). DNA wyizolowano z utrwalonej w formalinie, zatopionej w parafinie tkanki nowotworowej uzyskanej w ciągu 60 dni przed rozpoczęciem leczenia rociletinibem.
Przestudiuj badanie
Badanie to przeprowadzono zgodnie z zasadami Deklaracji Helsińskiej i wytycznymi Dobrej Praktyki Klinicznej Międzynarodowej Konferencji Harmonizacji. Read more „Rociletinib w niedrobnokomórkowym raku płuc z mutacją EGFR AD 3”

Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 7

Rozdział między grupami na krzywych Kaplana-Meiera nastąpił wcześnie i utrzymywał się z czasem. Ustalenia w analizach podgrup były zgodne z wynikami końcowymi i wynikami poprzednich analiz. Udało nam się oszacować efekt leczenia na podstawie mediany całkowitego czasu przeżycia wynoszącego 56,5 miesięcy w grupie leczonej pertuzumabem, w wyjątkowo długim okresie w tej populacji pacjentów. We wcześniejszych badaniach prospektywnych dotyczących leczenia pierwszego rzutu z trastuzumabem i chemioterapią u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi z dodatnim wynikiem HER2 mediana całkowitego przeżycia wahała się od 25,1 miesięcy do 38,1 miesięcy.9-13 Z czasem utrzymywała się także korzyść z przeżycia bez progresji w naszym badaniu
Większość działań niepożądanych wystąpiła podczas leczenia docetakselem. Długotrwałe bezpieczeństwo serca utrzymywało się, ponieważ leczenie pertuzumabem nie powodowało zwiększenia toksyczności kardiologicznej (w tym bezobjawowej i objawowej dysfunkcji lewej komory) w porównaniu z placebo. Objawy rozwinięte w późniejszym czasie z pertuzumabem i jakości życia nie różniły się od tego w grupie kontrolnej podczas okresu chemioterapii w grupie pertuzumabu.
Dane przedkliniczne wykazały, że łączenie pertuzumabu i trastuzumabu prowadziło do większej aktywności niż z samym przeciwciałem dzięki bardziej kompleksowej blokadzie sygnałowej, ponieważ przeciwciała wiążą się z różnymi epitopami HER2.2,3 Badanie BO17929 początkowo wykazało, że kombinacja pertuzumabu z trastuzumabem była u pacjentów z zaawansowanym rakiem piersi po progresji15, a następnie wykazali, że to właśnie połączenie, a nie sam pertuzumab, było odpowiedzialne za aktywność16. Read more „Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 7”

Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 5

Kiedy ich dane zostały ocenzurowane w momencie pierwszej dawki pertuzumabu, mediana całkowitego przeżycia wyniosła 56,5 miesiąca (95% CI, 49,3, gdy nie osiągnięto) w grupie leczonej pertuzumabem i 39,6 miesiąca (95% CI, 35,0 do 45,1) w grupie kontrolnej. grupa (współczynnik ryzyka, 0,63, 95% CI, 0,52 do 0,78, P <0,001) (ryc. S1A w dodatkowym dodatku, dostępne w). Gdy wykluczeni pacjenci byli wykluczeni, mediana całkowitego przeżycia wyniosła 56,5 miesiąca (95% CI, 49,3 do nieosiągnięcia) w grupie leczonej pertuzumabem i 34,7 miesiąca (95% CI, 31,2 do 39,4) w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka zgonu z przyczyna, 0,55; 95% CI, 0,45 do 0,67; P <0,001) (ryc. S1B w dodatkowym dodatku). Oceniany przez naukowców Przeżycie bez progresji
Ryc. 3. Read more „Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 5”