Rociletinib w niedrobnokomórkowym raku płuc z mutacją EGFR AD 5

Wskaźniki odpowiedzi były podobne u pacjentów z delecją 19 lub mutacjami L858R EGFR (Tabela S1 w dodatkowym dodatku). Mediana okresu obserwacji wynosiła 10,5 tygodnia (zakres od 0,1 do 53,9). Szacowana mediana przeżycia wolnego od progresji w chwili obecnej analizy wynosiła 13,1 miesiąca (95% CI, 5,4 do 13,1), z danymi dotyczącymi 82% pacjentów poddanych cenzurze (ryc. S1 w Dodatku uzupełniającym). Spośród 17 pacjentów, u których guzy były ujemne pod względem T790M w badaniu centralnym, odsetek odpowiedzi wynosił 29% (95% CI, 8 do 51), a wskaźnik kontroli choroby wynosił 59% (10 z 17 pacjentów) (tabela 2 i wykres 1B). ). W tej grupie mediana czasu przeżycia wolnego od progresji wynosiła 5,6 miesiąca (95% CI, 1,3 nie osiągnięto). Read more „Rociletinib w niedrobnokomórkowym raku płuc z mutacją EGFR AD 5”

Rociletinib w niedrobnokomórkowym raku płuc z mutacją EGFR AD 2

Mediana przeżycia jest mniejsza niż 2 lata po pojawieniu się T790M.6 Rociletinib (CO-1686, Clovis Oncology) jest małocząsteczkowym, dostępnym doustnie, selektywnym mutantem kowalencyjnym inhibitorem powszechnie zmutowanych postaci EGFR, w tym delecji egzonu 19, L858R i T790M, ale nie wstawek eksonów 20. Badania przedkliniczne potwierdziły, że rociletinib wykazuje minimalną aktywność wobec EGFR typu dzikiego.7 Przeciwnie, obecnie zatwierdzone inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR powodują znaczące hamowanie niezmutowanego EGFR, prowadząc do wysypki i biegunki jako ich najczęstszych i ograniczających dawkę działań ubocznych. W modelach heteroprzeszczepu z mutacjami aktywującymi EGFR, pojedynczo lub w połączeniu z mutacjami opornościowymi T790M, rociletinib powodował trwałe kurczenie się guza, 7, które było najbardziej wyraźne, gdy stężenia w osoczu utrzymywały się na poziomie ponad 200 ng na mililitr w ciągu okresu dawkowania. W związku z tym przeprowadziliśmy badanie fazy 1-2 rociletinibu u pacjentów z NSCLC z mutacją EGFR z nabytą opornością na inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR pierwszej generacji lub drugiej generacji, takie jak erlotynib, gefitynib lub afatynib.
Metody
Projekt badania
Było to badanie fazy 1-2 ustalania dawki rociletinibu u pacjentów z zaawansowanym NSCLC z mutacją EGFR, którzy mieli progresję choroby podczas poprzedniego leczenia inhibitorem kinazy tyrozynowej EGFR pierwszej generacji lub drugiej generacji. Kontynuacja istniejącego inhibitora była dozwolona do 3 dni przed rozpoczęciem rocilotynibu. Dodatkowe kryteria kwalifikacyjne obejmowały wiek 18 lat lub starszy, wynik Wschodniej oceny stanu kooperatywnej onkologii wynoszący 0 lub (w skali od 0 do 5, przy czym 0 oznacza brak objawów, a oznacza łagodne objawy) i odpowiednią funkcję narządową . Read more „Rociletinib w niedrobnokomórkowym raku płuc z mutacją EGFR AD 2”

Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 5

Kiedy ich dane zostały ocenzurowane w momencie pierwszej dawki pertuzumabu, mediana całkowitego przeżycia wyniosła 56,5 miesiąca (95% CI, 49,3, gdy nie osiągnięto) w grupie leczonej pertuzumabem i 39,6 miesiąca (95% CI, 35,0 do 45,1) w grupie kontrolnej. grupa (współczynnik ryzyka, 0,63, 95% CI, 0,52 do 0,78, P <0,001) (ryc. S1A w dodatkowym dodatku, dostępne w). Gdy wykluczeni pacjenci byli wykluczeni, mediana całkowitego przeżycia wyniosła 56,5 miesiąca (95% CI, 49,3 do nieosiągnięcia) w grupie leczonej pertuzumabem i 34,7 miesiąca (95% CI, 31,2 do 39,4) w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka zgonu z przyczyna, 0,55; 95% CI, 0,45 do 0,67; P <0,001) (ryc. S1B w dodatkowym dodatku). Oceniany przez naukowców Przeżycie bez progresji
Ryc. 3. Read more „Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 5”

Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 2

Kwalifikujący się pacjenci mieli frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF) na poziomie 50% lub więcej w punkcie wyjściowym, mieli stan funkcjonalny we Wschodniej Spółdzielczej Grupie Onkologicznej wynoszący 0 lub i nie otrzymywali więcej niż jednego leczenia hormonalnego z powodu choroby z przerzutami. Dozwolona była adiuwantowa lub neoadjuwantowa chemioterapia z lub bez trastuzumabu. Pacjenci byli wykluczani, jeśli mieli przerzuty do ośrodkowego układu nerwowego, jeśli LVEF była mniejsza niż 50% w trakcie lub po terapii trastuzumabem, lub jeśli otrzymali oni inne leczenie przeciwnowotworowe (z wyjątkiem jednego poprzedniego schematu leczenia hormonalnego) lub mieli kumulację narażenie na działanie więcej niż 360 mg doksorubicyny na metr kwadratowy powierzchni ciała lub jej odpowiednika. Wszystkie procesy i oceny dotyczące losowania i maskowania zostały wcześniej zgłoszone Po znaczącej poprawie całkowitego czasu przeżycia odnotowano w przypadku pertuzumabu (Perjeta, F. Hoffmann-La Roche i Genentech), 5 pacjentów, którzy nadal otrzymywali kombinację placebo, u których choroba nie postępowała, zaproszono do przejścia na pertuzumab. Przedstawione tu ogólne wyniki przeżycia pochodzą z populacji, która ma zamiar leczyć; w związku z tym dane od pacjentów z krzyżowaniem analizowano w grupie kontrolnej. Przeprowadzono dwie analizy wrażliwości całkowitego przeżycia: jedną, w której dane od pacjentów krzyżujących się poddano cenzurze w momencie pierwszej dawki pertuzumabu i jednej, w której tych pacjentów nie uwzględniono w wynikach. Read more „Pertuzumab, Trastuzumab i Docetaksel w przerzutowym raku piersi z przerzutami HER2 AD 2”