Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej ad 7

Starszy wiek i większa liczba wcześniejszych hospitalizacji były predykatorami takich kryzysów, co podkreśla znaczenie historii medycznej w planowaniu operacji.68-71 Badanie to wykazuje, że częstotliwość reakcji na transfuzję u pacjentów z niedokrwistością sierpowatą jest większa niż u innych pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym. [72] W grupie 530 pacjentów po operacji kardiochirurgicznej i poddanych reżimowi transfuzji podobnemu do reżimu stosowanego w grupa 1, alloprzeciwciała czerwonych krwinek rozwinęły się tylko u 2 procent pacjentów i nie obserwowano hemolitycznych reakcji transfuzji. [72] Przeciwnie, nowe przeciwciała czerwonych krwinek rozwinęły się u 10 procent naszych pacjentów w grupie 1, a hemolityczne reakcje transfuzji wystąpiły w 6 procent. Wśród pacjentów w grupie 2, którzy otrzymali o połowę mniej jednostek krwi niż pacjenci z grupy 1, wskaźnik alloimmunizacji został zredukowany do 5 procent, a odsetek reakcji hemolitycznych do procent. Wszystkie alloprzeciwciała wykryte u naszych pacjentów pochodziły ze wspólnych antygenów, potwierdzając naszą wcześniejszą obserwację73, że wysoka częstość występowania alloprzeciwciał u pacjentów z niedokrwistością sierpowatokomórkową wynika częściowo z różnic w częstości występowania antygenów krwinek czerwonych między czarnymi pacjentami a dawcami krwi, którzy są zazwyczaj biały. Read more „Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej ad 7”

Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej ad 6

Ponad 7 procent wszystkich pacjentów miało co najmniej jedno nowe alloantibody, a 3 procent miało wiele alloprzeciwciał (Tabela 5). Istniała istotna różnica między obiema grupami pod względem częstotliwości nowych alloprzeciwciał (grupa 1, 10 procent, grupa 2, 5 procent, P = 0,01). Alloimmunizacja była związana z liczbą jednostek przetoczonych (Figura 1). Cztery najczęstsze alloprzeciwciała wykryte przy rejestracji dotyczyły antygenów E (u 20% pacjentów), K (w 13%), C (w 10%) i Fya (w 5%). Były to również cztery najczęstsze nowe alloprzeciwciała: antygeny E (u 19% pacjentów), K (w 12%), C (w 14%) i Fya (w 5%). Read more „Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej ad 6”

Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej ad 5

Rozwinęło się średnio trzy dni po operacji i trwało średnio osiem dni. Trzydzieści siedem procent pacjentów z tym powikłaniem leczono transfuzjami, a 11 procent wymagało intubacji. Bolesne kryzysy wystąpiły po 5 procentach operacji, a 26 procent bolesnych kryzysów wiązało się z ostrym zespołem klatki piersiowej. W grupie wystąpiły dwie zgony, natomiast w grupie 2. nie odnotowano żadnej zgonu. Read more „Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej ad 5”

Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej czesc 4

Zbadano również związek między stężeniem hemoglobiny S a częstością powikłań. Okołooperacyjne zarządzanie i ryzyko chirurgiczne
Nie stwierdzono istotnych różnic w opiece okołooperacyjnej u pacjentów w obu grupach. Osiemdziesiąt dwa procent pacjentów w grupie i 84 procent osób z grupy 2 otrzymało przedoperacyjne nawodnienie. Wszyscy pacjenci w obu grupach byli monitorowani śródoperacyjnie. Osiemdziesiąt dwa procent pacjentów w grupie i 83 procent osób z grupy 2 otrzymało połączenie wziewnego i dożylnego znieczulenia. Read more „Porównanie zachowawczych i agresywnych schematów transfuzji w okołooperacyjnym leczeniu choroby sierpowatokrwinkowej czesc 4”